153

این روزها زنانگی را خوب یاد خودم داده ام.. میخندم.. شعر میخوانم.. غذا میپزم و آواز میخوانم.. هروقت که از دمِ درِ واحدم بگذری، همان صدای همیشگیِ آلبومِ "Listen When Sad" ِ عزیزم را میشنوی.. از بالکن که لباس ها را جمع میکنم، هنوز هم میبینی که دخترانه از پیچش باد لای موهایم مست میشوم و چشمانم را میفشارمُ نفس عمیق میکشم.. درست مثل "آنه شرلی" از هرکاری یک تعبیر شاعرانه درمی آورم و کلی عاطفه از این طرف آن طرفم میپاشد بیرون! حتی به خودم یاد داده ام همیشه اشک هایم را در حمام یا موقع خرد کردن پیاز از پشت پلکهای کبودم بفرستم بیرون! یادگرفته ام شب ها، بی همراه بیدار بمانم و به کسی که نیست، فکر کنم! یاد گرفته ام درزهای لباسم را خودم بدوزم و کلی کیف کنم :) حتی یاد گرفته ام کیک را بدون کمک خواهرم بپزم.. دیگر موقع راه رفتن با کفش پاشنه دار، پایم پیچ نمیخورد.. حالا دیگر بلدم خط چشم بکشم! موهایم را خودم ببافم، نه مادرم! میبینی؟ خوب به خودم یاد داده ام که روی پای خودش بایستد! حتی میخواهم رشته درسیَم را تغییر دهم و بروم روانشناسی :) #جرئت!

زندگی مجابم کرد زن شوم.. زنی خوب!

قرار بود دخترکی بد باشم! سرکشُ وحشی!

هی فلانی.. راستش را بخواهی.. من این زن را دوست ندارم..

پشت پردۀ زندگی یک انسان خوشبخت...