139

من به ناپایداری عشق وقتی ایمان آوردم که او آمد به خواستنم و من دلم نلرزید! میدانید؟ زندگی گاهی گُه تر از چیزی است که انتظارش را داشتید.. و انسان.. لجباز تر از هرموجودی، دچارِ ممنوع ترین هاست.. وقتی آن چیز دیگر ممنوع نیست، خب انسان هم به تخمش نیست که آن چیز اصلا چیست! اصلا او هم دلبسته من شده یا نه؟!

مَثَلِ دلبستن من دقیقا همان مَثَل کودکِ خل وضعیست که میگویند به بخاری دست نزن جیز است.. ولی او هی دست در دهان میکند و چیییسسسس میچسباند به بدنه بخاری! درست است دستش تاول میزند.. ولی لذت دردناکی دارد غیرقابل وصف! درست مثل عشق! بعد که دیگر کاملا سردرآورد و بحد کافی زخم خوردُ زخم زد، دیگر کاری بکارش ندارد.. صرفا فقط اجازه میدهد بخاری وظیفه اش را انجام دهد.. نه باآن دیوانگی میکند، نه هیچ چیز!

گاهی وقت ها باید فهمید.. باید قبول کرد.. عشق جز یک فرآیند شیمیایی مغزی، چیزی نیست! میشود برای داشتن زندگی ای که باعث خوشحالی چند نفر است، از عشق یک نفر گذشت! حتی به قیمت شکستنِ دل آن فرد.. مثلا دیگر دستت را نسوزانی تا پدرُ مادرت جگرشان کباب نشود برای زخم های دستت!

حالا من خیلی شیک و مجلسی کلی دلیل منطقی می آورم برای خودم تا یک رابطه تقریبا تمام شده را کامل در قلبم دفن کنم.. مثلا یکجور سخنرانی برای تسلی خاطر بازماندگان! یعنی همیشه همین است.. مغز، با منطق های احماقانه اش دل را میگاید.. ولی دل.. این عضوِ دیده نشدنیِ دهان سرویس کن، یکباره رم میکندُ میریند به تمام این پتک های بی هوش کننده که مدام بر سرش میزدی!

زندگی همین است! جانم!

حالا من دارم خانم خانه اویی میشوم که پارسال در همین عید، محرمش شدم!

وقتی یکسال حفظش کردم، یک عمر میتوانم حافظ این زندگی سرشار از دل گایی باشم :)

حتی اگر.. نام تو.. رمز این وبلاگ باشد!

پشت پردۀ زندگی یک انسان خوشبخت...